وقتی به ستاره ها نگاه میکنیم در واقع داریم گذشته رو میبینیم
بعضی از ستاره ها احتمالا دیگه وجود ندارند
اما اولش اصلا نمیتونستم ستاره ها رو ببینم
من در یه شب سرد ژانویه به دنیا اومدم
شبی تاریک و به طور غریبی طولانی
به مرور مشخص شد که من کور متولد شدم
به طور غریزی مدام دنبال این بودم که تاریکی کجا پایان میابد
دوست داشتم همه چیز را لمس کنم
اما بیشتر دنبال چیزی میگشتم که بتوانم به عنوان دست آویز از آن استفاده کنم
اما جهان مدام در حال تغییر و فرار از زیر دستان من بود
به خاطر همین مدام یک چیزهایی را از دست میدادم
وقتی 7 سالم بود تاریکی ناگهان از بین رفت
و یک سری تصاویر عجیب ظاهر شد
تصاویر خیره کننده بودند اما من نمیتوانستم از آنها سر دربیاورم
بعد از معاینات زیاد دکتر ها فهمیدند که چشمان من آنقدر متراکم است که 7 سال طول میکشد تا نور از آنها عبور کند
این یعنی هر چیزی که من میبینم متعلق به 7 سال پیش است
به آرامی شروع به یادگیری مفهوم شکل کردم
اما مفهوم فاصله برایم بسیار پیچیده و گیج کننده بود
با وجود اضطراب های گاه و بی گاهم هر روز بیشتر در گذشته احساس آرامش را میافتم
چون همه چیز آنجا بهتر بود
حتا خود قبلی ام را ترجیح میدادم و ساعت ها با هم وقت میگذراندیم
من فقط صدای شرور هم کلاسی هایم را که به بهترین دوستم حسودی میکردند میشنیدم
با گذر زمان کم کم شروع به شک کردن به خودم کردم
من تنها کسی بودم که در مراسم ختم گریه نمیکردم
مادرم هنوز زنده بود با چشمان خودم میدیدمش
فقط دیگه قبض ها رو پرداخت نمیکرد و من مجبور بودم برم سر کار
از همان ابتدا کشف بدن های جدید برایم دیوانه کننده بود
یکی از آن بدن ها به من اجازه ورود داد و من داخلش افتادم
همیشه جلوی چشمانم بود
او همه دنیایم را پوشانده بود
تا روزی که به طور تصادفی باعث شدم که متوقف شود
فقط می توانستم باقی مانده هایش را جمع کنم
قطعات غمگین بی روح مثل هر چیز دیگری در زندگی که نمیتوانیم ابعادش را ببینیم
برای ماندگار کردن قطعات شروع به ساختن آنها باگل کردم تا گذشته را دوباره بدست بیاورم
میخواستم همه چیز را از جریان زمان خارج کنم و برای همیشه جاودانه شان کنم
با این وجود تمام اینها بی فایده بود تااینکه از من خواسته شده تا یک بنای یادبود بسازم
مجسمه ای از یک مرد بسیار مهم
برای من اهمیتی نداشت اما این فرصتی بود تا از خودم اثری به جای بگذارم
میخواستم مجسمه هایم به ستاره ها برسند
فکر میکردم اگر به اندازه کافی بزرگ باشد میتواند چیزهایی را که لمس کند که من نمیتوانم
انتظار برای نتیجه دهی کارم تقریبا برایم غیر قابل تحمل شده بود
اما در نهایت به پایان رسید
تنها چیزی که در زندگی به آن افتخار میکردم
در حالی که در میدان مرکزی ایستاده بودم متوجه شدم که یک بنای یادبود قادر نخواهد بود تمام اشتباهاتم را از بین ببرد
کاش میتوانستم دوباره او را ببینم
مدام به مکان های قبلی برمیگشتم با این امید که او را ببینیم
اما تنها چیزی را که میدیدم بنای یاد بودی بود که ساخته بودم
مثل همیشه این گذشته بود که مسیر را به من نشان میداد