‫[فصل دوم: میزبانان معیوب]
‫مدتی برای خودم دفتر خاطراتی داشتم.
‫وقایع و رویدادهایی که در ‫غیابتون رخ می‌داد رو می‌نوشتم.
‫ولی کلمات به مرور محو می‌شدن.
‫کمی بعد از رفتن شما،
‫تمام کتاب‌های کتابخانه تبدیل شدن به ‫جلدهای خالیِ صحافی شده.
‫به روز بعدش نکشید که ‫کل کتابخونه محو شده بود.
‫دیگه نتونستم پیداش کنم.
‫ولی با اینکه بقیه فرار کردن، ‫تو تصمیم گرفتی بمونی،
‫همچنان کتابدار سلطنتی ‫سرزمینی متروکه بمونی.
‫هیچ‌وقت حس نکردم ترک شدم.
‫می‌دونستم یک روز برمی‌گردین.
‫سرورم، باید استراحت کنید.
‫باید غذا بخورید و شاید حتی ‫کمی بیشتر استراحت کنید،
‫تا دوباره رمق سابقتون برگرده.
‫نه.
‫بدون ابزارم نمی‌شه.
‫ابزارتون؟
‫شن‌هام، کلاهخودم، یاقوتم.
‫چرا؟ مگه چی شدن؟
‫کسانی که اسیرم کرده بودن،
‫ابزارم رو ازم گرفتن.
‫و بعد کسای دیگه‌ای اون‌ها رو گرفتن.
‫نمی‌دونم کجا بردن.
‫حتی نمی‌دونم بدون ابزارم چی هستم.
‫[نیویورک، بوفالو]
‫سلام عزیزم، حالت چطوره؟
‫خب، اگه بگم چی جلومه خیلی جا می‌خوری.
‫یکی از نقاشی‌های کاراواجوئه.
‫واسه بیست و دو میلیون ‫می‌تونی این اثر رو صاحب بشی.
‫معلومه که می‌تونی روش فکر کنی، ‫ولی زیاد لفتش نده.
‫سلام جووانی، جوزیان هستم.
‫چه حیف که بدموقع مزاحمت شدم،
‫ولی یک جلد دیگه از کارهای ‫وازاری رسیده دستم.
‫آره، خیلی هم قشنگه.
‫لطفا به رئیس بگید که مادام داودت تماس گرفت.
‫بله، پشت خط می‌مونم.
‫سلام برنارد، پیداش کردم.
‫شرایط فوق‌العاده‌ای هم داره.
‫خود شمشیر هونجو ماسونه‌ست.
‫الو؟ الو؟
‫چه جایی دست و پا کردی، اتل.
‫تو کی هستی؟
‫چطوری اومدی داخل؟
‫داخل اومدن که بخش آسونش بود. ‫ولی پیدا کردنت آسون نبود.
‫واقعاً کارت حرف نداشت که...
‫مردم رو متقاعد کردی که اتل کریپس ‫دیگه وجود نداره.
‫ولی ظاهراً همه رو گول نزدم.
‫خب، من که جزو مردم عادی نیستم.
‫پس چی هستی؟
‫احیاناً اون موجودی که رودریک بارجز ‫توی زیرزمینش نگه می‌داشت رو یادته؟
‫هوم؟
‫پادشاه رویاها؟
‫یکی از نوچه‌های اونی؟
‫دیگه هیچ آقا بالاسری ندارم.
‫اگه کمکم کنی، قصد دارم همین شکلی هم بمونم.
‫کمک من رو می‌خوای چی کار؟
‫چون طرف از قفسش فرار کرده و ‫قراره بیاد سراغمون.
‫سراغ خودم و خودت.
‫چرا سراغ من؟ من که باهاش کاری نکردم.
‫از قضاء کردی اتل جان.
‫ازش دزدی کردی.
‫فقط یک راه حتمی هست که ‫بتونم ابزارم رو پیدا کنم.
‫باید خواهران سه‌گانه رو احضار کنم.
‫مسلماً تنها راهش این نیست.
‫تقدیرنویسان گذشته، حال و آینده رو می‌بینن. ‫از همه‌چی خبر دارن.
‫بله، ولی با ایما و اشاره صحبت می‌کنن.
‫هیچ‌وقت چیزی که آدم می‌خواد رو نمی‌گن،
‫فقط چیزهایی که نباید بدونه رو می‌گن.
‫نمی‌شه همین یک بار، از خویشاوندان ‫نزدیک خودتون کمک بخوایید؟
‫تقدیر شاید بدونه ابزار شما کجاست. ‫یا شاید آرمان...
‫خواهران و برادرانم باید به سرزمین‌های ‫خودشون رسیدگی کنن، منم به مال خودم.
‫توی امورات همدیگه دخالتی نمی‌کنیم.
‫شاید شما نکنید، ولی اون‌ها بار اولشون نیست.
‫نمی‌شه همین یک بار بهشون بگید ‫که چه بلایی سرتون اومد؟
‫کاملاً مطمئنم از بلایی که ‫سرم اومده خبر دارن.
‫و هیچ‌کدومشون دست یاری نرسوندن.
‫بهای تقدیرنویسان زیاده.
‫در ازاش ثروت زیادی می‌خوان.
‫و درحال حاضر، قدرت کافی برای ‫احضار کردنشون رو ندارم،
‫چه برسه که بهاش رو بپردازم.
‫مگر اینکه...
‫چیزی از اموالم توی ‫قلمروی رویاها مونده باشه.
‫مثل چیزی که خودم خلق کرده باشم؟
‫تمام این دنیا رو شما خلق کردین.
‫نه، منظورم چیزیه که دست‌نخورده مونده باشه.
‫که شاید بخشی از قدرت من ‫داخلش حفظ شده باشه.
‫قدرتی که بدونم جذب کنم.
‫یک چیزی مونده.
‫گریگوری، زودباش بیا پایین ببینم.
‫سر می‌خوری میفتی‌ها!
‫آفرین.
‫پسر خوب.
‫مطمئنی؟
‫آفرین گریگوری، گارگویل خوب.
‫کین، زودباش بیا.
‫هرچی بگم گندت بزنن کمه.
‫- کین. ‫- چی می‌خوای مردک نفهم؟
‫- نمی‌بینی سرم شلوغه؟ ‫- مهمون داریم.
‫جان؟
‫کجا؟
‫سلام کین.
‫سلام ایبل.
‫ارباب مورفئوس.
‫شما برگشتین.
‫بالأخره برگشتین.
‫نگفتم برمی‌گرده؟
‫شک نداشتم برمی‌گردین.
‫بفرمایید سرورم.
‫شما هم همین‌طور لوسین. ‫بفرمایید داخل خانۀ اسرار.
‫یا بیایید خانۀ رازها. واستون چای دم می‌کنم.
‫مگه من چای و بیسکوئیت ندارم؟
‫آقایون، متأسفانه به قصد گردهمایی نیومدیم.
‫چی شده؟
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- مشکل چیه؟
‫برای نجات قلمروی رویاها،
‫باید نعمتی که مدت‌ها پیش ‫بهتون اعطاء کردم رو پس بگیرم.
‫حتماً سرورم.
‫هرچی مال ماست، مال شما هم هست.
‫هرچی امر بفرمایید.
‫بگید چی می‌خوایید.
‫مطمئناً راه دیگه‌ای هم هست.
‫ای کاش که بود.
‫ولی قلمروی رویاها باید بازیابی بشه.
‫جوری می‌گید انگار ما نابودش کردیم.
‫انگار ما بودیم که نزدیک صد سال غیبمون زد.
‫- زشته کین. ‫- جایگاهت رو فراموش نکن، کین.
‫نه سرورم، شما ما رو فراموش کردین.
‫اصلاً می‌دونید طی این سالیان که...
‫منتظر بازگشت شما بودیم، ‫چه چیزهایی رو فدا کردیم؟
‫چیزهایی که شما فدا کردین؟
‫درخواستتون رو رد می‌کنیم.
‫من نیومدم از تو چیزی بخوام.
‫اومدم از گریگوری درخواست کنم.
‫کمکت رو می‌خوام.
‫گریگوری، بسه. نکن.
‫جاش من رو بگیرید. یا حتی ایبل.
‫- آره، لطفاً من رو ببرید ارباب مورفئوس. ‫- نمی‌تونم.
‫فقط می‌تونم از مخلوقات خودم ‫نیرویی رو بازیابی کنم،
‫و گریگوری قرار بود کابوس باشه.
‫بله، ولی دیگه شده عین خانوادۀ ما.
‫این که انصاف نیست.
‫نه... واقعاً انصاف نیست.
‫خیلی پسر خوبی هستی.
‫می‌دونی مجبور نیستی چنین کاری بکنی؟
‫انصاف نیست.
‫با افتخار به این قلمرو خدمت کردی.
‫جای خالی‌ات حس خواهد شد.
‫بیا بریم لوسین.
‫کلی کار داریم.
‫موفق باشید سرورم.
‫مردک پاچه‌خار.
‫می‌بینم که از استعداد دزدی‌ات ‫حرفۀ موفقی برای خودت ساختی.
‫من دزدی نمی‌کنم، دلالی می‌کنم.
‫حالا ازش چیزی رو برای خودت نگه می‌داری؟
‫نه.
‫حتی ابزارهای رویا رو؟
‫چون قراره بیاد دنبالشون.
‫گمونم علت اومدن تو هم همینه.
‫ابزارهای اون برای من کارایی ندارن.
‫چون خودم از جنسی هستم ‫که اون ابزار ساخته شدن.
‫پس... چرا اومدی اینجا؟
‫که ببینم شاید تونستیم ‫به همدیگه کمک کنیم.
‫می‌تونم نحوۀ استفاده‌اش رو بهت یاد بدم.
‫استفاده‌شون کنم که چی بشه؟
‫که کاری کنی این بار برای همیشه از بین بره.
‫ازم می‌خوای پادشاه رویاها رو بکشم؟
‫آره، از پسش برمیای. ‫مطمئنم که برمیای.
‫صرفاً کافیه حرف گوش کنی ‫و بهم اعتماد کنی.
‫پس گمونم کلک جفتمون کنده‌ست،
‫چون ابزارش پیش من نیست.
‫آره، پس خیلی حیف شد.
‫شاید پسرت بدونه کجا هستن.
‫راستی حال جان چطوره؟
‫می‌دونی پادشاه رویاها می‌تونه ‫چه کارهایی با پسر رودریک بارجز بکنه؟
‫پس این بار که خواستی جواب بدی، ‫به فکر پسر خودت باش.
‫ابزارش کجاست، اتل؟
‫به‌نظرتون برای چنین کاری ‫آماده هستین، اعلی‌حضرت؟
‫از آخرین باری که این آب‌ها رو هدایت کردین ‫مدت زیادی هست که می‌گذره.
‫فکر می‌کنی فراموش کردم چطوریه؟
‫نه، ولی...
‫اگه بهای کمکشون رو پرداخت نکنم، ‫تقدیرنویسان بهم کمکی نمی‌کنن.
‫دیگه چیزی از قلمروی رویاها نمونده ‫که به عنوان پیشکش ببرم.
‫باید پیشکش‌های خودم رو ‫از رویاهای دیگران جمع‌آوری کنم.
‫درک می‌کنم.
‫آخه در غیاب شما...
‫این آب‌ها مقداری تاریک‌تر، ‫خائن و ناامن شده‌ان.
‫این آب‌ها همون قدری جزوی از من هستن، ‫که من جزوی ازشون هستم.
‫فداکاری گریگوری قرار نیست بیهوده باشه.
‫راست می‌گفتی لوسین.
‫ظاهراً رویاها و کابوس‌ها دیگه ‫ارباب خودشون رو نمی‌شناسن.
‫بهشون یادآوری می‌کنم، ‫و چیزی که نیاز دارم رو ازشون می‌گیرم.
‫از اونجا که بایستی در دوراهی ‫با تقدیرنویسان دیدار کرد،
‫باید چنین راهی رو در رویاهای ‫یک کشاورز کامبوجی پیدا کنم.
‫مرد به دار آویخته نمادی از سرسپردگی ‫برای اهداف والاتره.
‫چوبۀ دار ساختۀ ذهن جوانی ژاپنی و سینه‌فیله،
‫که ذهنش پر شده از ‫فیلم‌های ترسناک بریتانیایی.
‫بازش کن!
‫جریانش قوی‌تر و سریع‌تر از ‫چیزیه که به خاطر دارم.
‫باید تمرکز کنم.
‫چشمانم رو باز کنم و ببینم ‫که تقدیرنویسان چه نیازی دارند.
‫مار سمی...
‫نمادی از دگرگونی،
‫نمادی از زندگی، مرگ و میلادی دوباره.
‫پیشکش‌هایم رو جمع‌آوری کردم.
‫از اینجا به بعدش با تقدیرنویسانه.
‫من، ارباب مورفئوس،
‫رویای ازلیان،
‫تقدیرنویسان را احضار می‌کنم،
‫که سه‌نفر همچون یک نفر،
‫و یک نفر همچون سه‌نفر هستند.
‫سه‌گانۀ هکات را احضار می‌کنم.
‫مورفئوس، چند وقتی پیدات نبود.
‫چقدر لاغر شدی عزیزدلم. ‫خوب غذا می‌خوری؟ گرسنه‌ای؟
‫گرسنه‌ست، ولی گرسنۀ غذا نیست.
‫نگاهش کن، اومده دنبال یه چیزی.
‫دستم رو خوندی.
‫اومدم دنبال یه چیزی.
‫کمک شما رو می‌خوام.
‫کمک می‌خوای؟
‫می‌بینید چی می‌گه؟
‫مگه تو درمقابل سرسی بهمون کمک کردی؟
‫دوران سرسی گذشته‌ها گذشته، خواهرجان.
‫واسه‌مون پیشکش‌های خوبی هم آورده.
‫می‌تونی سه سوال از ما بپرسی.
‫هرکدوم ما به یک‌کدومش جواب می‌دیم.
‫متشکرم خانم‌ها.
‫سوال اولم اینه:
‫من کیسه‌ای چرمی پر از شن داشتم.
‫الآن کجاست؟
‫توی لندن فروخته شد.
‫آخرین بار توسط جادوکننده‌ای به اسم...
‫جوانا کنستانتین خریداری شد.
‫کنستانتین...
‫زمانی کنستانتین‌نامی رو می‌شناختم، ‫ولی سی‌صد سال پیش بود.
‫گفتی «آخرین بار خریداری شد»، ‫یعنی هنوز شن‌ها همراهشه؟
‫ای رویا، خودت که قوانین رو می‌دونی.
‫فقط یک سوال می‌پرسی، ‫و یک جواب دریافت می‌کنی.
‫معذرت می‌خوام.
‫سوال دومم اینه:
‫بپرس عزیزم.
‫کلاهخودم چی شد؟
‫به یک اهریمن معامله شد،
‫در ازای سنگ حرز حفاظت.
‫با کدوم اهریمن معامله صورت گرفت؟
‫فقط یک سوال، و یک جواب عزیزدلم.
‫سوال آخرم اینه:
‫سنگ یاقوتم، الآن دست کیه؟
‫گوهر تو از مادری به فرزندش رسید.
‫این مادر و پسر کجا هستن؟
‫سوالاتت رو پرسیدی!
‫سرورم، چرا ندادینش به تقدیرنویسان؟
‫چون قرار نبود برای اون‌ها باشه.
‫گوش نمی‌دی چی می‌گم، نه؟
‫مردان جذاب معمولاً گوش نمی‌دن. ‫گمونم چون نیازی ندارن.
‫اتل، نکنه داری خامم میکنی؟
‫ازم پرسیدی ابزارش کجا هستن، ‫گفتم دست من نیستن.
‫با توجه به موفقیت خارق‌العاده‌ات، ‫کمی سخته این حرفت رو باور کنم.
‫خیال کردی تنها راهی که ‫یک زن به موفقیت برسه،
‫از طریق جادو کردنه؟
‫ذاتت هم ماورائی و هم جنسیت‌زده‌ست.
‫الکی نیست که بهت می‌گن کابوس، مگه نه؟
‫بی‌خیال دیگه، حداقل انکار نکن ‫که اون ابزار بهت کمک کردن.
‫مسلماً باعث شدن جوانی‌ات رو حفظ کنی.
‫حالا کی داره مجیز میگه؟
‫وقتی از پیش رودریک رفتم، شن و کلاهخود رو ‫در ازای زندگی توی آمریکا معامله کردم.
‫یاقوت چی؟
‫یاقوته...
‫خودت که می‌دونی قدرت ‫محقق کردن رویاها رو داره،
‫ولی قدرت محقق کردن کابوس‌ها رو هم داره.
‫پسرم جان، یاقوت رو ازم گرفت.
‫و بعدش یاقوت جان رو ازم گرفت.
‫هوم... پس الآن کجاست؟
‫نمی‌دونم. حتی نمی‌خوام بدونم.
‫داری دروغ می‌گی، اتل.
‫نیازی نیست به من دروغ بگی.
‫راستش...
‫حتی لازم نیست چیزی بهم بگی.
‫از چشم‌هات همه‌چیز رو می‌بینم؛ ‫افکارت رو می‌بینم، احساساتت رو می‌بینم.
‫بهت قول می‌دم از این کارت پشیمون بشی.
‫چرا خیال کردی پشیمون می‌شم؟
‫چون ابزار خودم رو دارم.
‫برادر.
‫مرسی که این بار توی گور ‫کم‌عمقی دفنم کردی.
‫و اینکه... این رو بهم دادی.
‫کی بهت این تخم رو داد؟
‫خودت دادی.
‫من که بهت تخمی ندادم، ‫چرا باید چنین چیزی بهت بدم؟
‫که بابت کشتنم عذرخواهی کنی.
‫کی بابت کشتنت عذرخواهی کردم ‫که این دومین بارم باشه؟
‫کین، نگاه کن!
‫یه بچه گارگویله.
‫اگه خیال کرده با واگذاری این موجود ‫می‌تونه غم گریگوری رو جبران کنه...
‫به‌نظرت ارباب مورفئوس آوردش؟
‫پس کار کیه، کودن؟
‫می‌خواد با یه بچه گارگویل بهمون رشوه بده.
‫شاید اونم اندازۀ ما بابت ‫از بین رفتن گریگوری ناراحت شده.
‫ولی بامزه‌ست، قبول داری؟
‫می‌خوام اسمش رو بذارم... ایروینگ.
‫ایروینگ؟
‫اسم گارگویل جماعت که نمی‌شه ایروینگ باشه، ‫مردک خل و چل.
‫ولی از اسم ایروینگ خوشم میاد.
‫گارگویل باید اسمی داشته باشه ‫که با حرف «گ» شروع می‌شه.
‫«گورموگون، گلادستون، گانیمد...»
‫باشه پس. می‌ذاریم گیروینگ.
‫- گیروینگ؟ ‫- اینم با «گ» شروع می‌شه دیگه.
‫- حالا لازم نیست گیروینگ باشه. ‫- اصلاً می‌گیم گلدی. گلدی...
‫سلام خانم دی، من جکی هستم.
‫قراره شما رو تا داخل همراهی کنم. ‫اگه امکانش هست این همراهتون باشه.
‫ممنون.
‫- سلام سم. ‫- سلام جکی.
‫- می‌سپارمتون به سم. ‫- ممنون، جکی.
‫خوش برگشتین خانم دی.
‫ممنونم سم.
‫سلام جانی.
‫سلام مامان.
‫چطوری جانی؟ حالت خوبه؟
‫مثل همیشه‌ام. کمی بی‌حوصله و ‫شدیداً تحت تأثیر داروئم.
‫توی زندان هر روز آدم مثل روز قبلیشه.
‫بگو بیمارستان جان، زندان که نیست.
‫اگه دوست داری این‌جوری فکر کن.
‫دکترهات چی گفتن؟
‫روان‌درمانیت چطور پیش می‌ره؟
‫این‌شکلی می‌خوای بپرسی ‫که بخشیدمت یا نه؟
‫چیزیت که نیست، مگه نه قندعسلم؟
‫کلی تلاش کردی.
‫واقعاً بهت افتخار می‌کنم.
‫می‌خوای من رو قانع کنی یا خودت؟
‫صرفاً می‌خوام با پسرم صحبت کنم.
‫باید درمورد مسئله‌ای صحبت کنیم.
‫معمولاً صحبت‌هامون عاقبت خوشی نداره.
‫بهتره بگیم نگهبان بیاد داخل و ‫داور مبارزه‌مون باشه.
‫باید درمورد یاقوته صحبت کنیم.
‫سلام ایروینگ، ببخشید... گلدی.
‫جلوی کین صدات می‌زنم گلدی،
‫ولی توی دلم ایروینگ صدات می‌زنم.
‫تقصیری نداره، دست خودش که نیست.
‫کلاً چنین ذاتی داره. ذات ما همینه.
‫اولین قاتل و اولین مقتولیم.
‫داستان زندگی‌مون همینه.
‫اصلاً می‌دونی داستان چیه؟
‫می‌خوای یه داستان بگم؟
‫داستان سرّی‌ایه.
‫درمورد دو تا برادره که ‫همدیگه رو خیلی دوست داشتن.
‫و خیلی با هم خوش‌رفتار بودن.
‫خوش‌رفتار و مهربون.
‫مثل برادر بودن دیگه، می‌دونی؟
‫و برادر بزرگه هیچ‌وقت حاضر نبود ‫به برادر کوچیکه آسیبی بزنه، عمراً.
‫توی خونه‌های جدا هم زندگی نمی‌کردن. ‫پیش همدیگه زیر یک سقف بودن.
‫ و خیلی... خوشبخت بودن.
‫من واقعاَ مشکلی ندارم من رو بکشه. ‫واقعاً اگه خوشحال می‌شه که...
‫اصلاً برادر جماعت باید چه شکلی باشه؟ ‫مگه نه، داداش کوچولو؟
‫بیا دیگه.
‫بریم به کین صبح بخیر بگیم؟
‫عه.
‫چیزیم نمی‌شه بابا.
‫معمولاً تا قبل ناهار من رو نمی‌کشه.
‫چون کلاً آدم سحرخیزی نیست.
‫برخلاف من. تو هم ظاهراً سحرخیزی.
‫می‌تونم بپرسم مقصدتون کجاست، قربان؟
‫لندن.
‫ولی مگه صد سال اخیر اونجا نبودید؟
‫معذرت می‌خوام. چرا لندن؟
‫شن‌هام رو اونجا مبادله کردن.
‫وقتی که پسش گرفتم، ‫می‌رم دنبال کلاهخودم.
‫توی جهنم.
‫ای بابا.
‫پس قبل اینکه برید لطفی به من بکنید.
‫کلاغی رو همراه خودتون ببرید.
‫کلاغی در کار نیست.
‫اگه برای خودتون نمی‌برید، برای من ببرید.
‫کلاغ‌ها می‌تونن بین دنیاها سفر کنن.
‫- که من رو در جریان... ‫- نیازی به یادآوری ندارم.
‫من رویای ازلیان هستم.
‫بله، و رویای ازلیان باید ‫همیشه کلاغی همراهش باشه.
‫جسامی آخرین کلاغ بود.
‫اگه این کنستانتین از فضیلت ‫اجدایانش بویی برده باشه،
‫پس می‌تونه بهم خدماتی ارائه بده.
‫صرفاً انسانی بیش نیست.
‫روردیک بارجز هم انسان بود.
‫نگرانی برای چیه؟
‫عه، چه خوب. برگشتی.
‫به موقع هم برگشتی. ‫اعلی‌حضرت از دیدنت خوشحال می‌شه.
‫خود رویا کجاست؟
‫دوباره رفته جایی. زود برمی‌گرده.
‫رفته دنبال ابزارهاش، مگه نه؟
‫به زودی برمی‌گرده.
‫خب پس، بهتره دست بجنبونم.
‫کجا می‌ری؟
‫برمی‌گردم به جهان بیداری.
‫برمی‌گردم پیش آزادی خودم، ‫پیشنهاد می‌کنم تو هم امتحانش کنی.
‫جای رویاها و کابوس‌ها ‫توی جهان بیداری نیست.
‫ظاهراً که جای من درست همونجاست.
‫واقعاً هیچ وفایی به خالقت نداری؟
‫چرا داشته باشم؟ مگه اون به ما وفا کرد؟
‫اشتباه شناختیش، قرنتیان.
‫اتفاقاً واقعیت وجودش رو می‌بینم.
‫من و تو واسش پشیزی اهمیت نداریم.
‫فکر می‌کنه فقط خودش مهمه.
‫فقط قلمروش مهمه.
‫خب، قلمروش مال خودش.
‫چون من قراره از اینجا برم، ‫و قرار نیست دیگه برگردم.
‫شک نکن میاد دنبالت.
‫خب اگه بیاد سراغم، ‫مطمئن باش اونم دیگه برنمی‌گرده.
‫نمی‌تونی ذاتش رو عوض کنی.
‫حتی نمی‌تونی نجاتش هم بدی.