‫[ویلو]
‫[فصل سوم] ‫[نبرد «بره ذبیح»]
‫تقریبا ده هزار سال,,,
‫و یه هفته پیش بود,,,
‫که ثول، ولیعهد امپراتوری کامیریا، ‫در کودکی مریض شده بود,
‫پدرش که از دنیا رفت، ‫برادر کوچک‌ترش، تایبریوس،
‫حس می‌کرد خودش پادشاه قدرتمندتری می‌شه,
‫تایبریوس چهل روز کاپیتولشون رو ‫محاصره کرده بود,,,
‫و کاری کرده بود مردم خودش گرسنگی بکشن ‫تا برادرش تاج و تختش رو رها کنه,
‫واسه همین مادرشون، آنابل,,,
‫که از پریان درختستان بود،
‫زرهی از جنس کرومیوم خالص ‫واسه پسرش، ثول، درست کرد,
‫بعدش «مصاص فروغ» رو ساخت,,,
‫که کلیدی سحرآمیز بود ‫و زره افسون‌شده رو فعال می‌کرد,,,
‫تا قدرتش رو فقط در اختیار افرادی ‫که لایقش هستن، بذاره,
‫خلاصه، ثول که پادشاه راستین,,,
‫کایمریا بود، بدون هیچ ارتشی,,,
‫و هیچ شوالیه‌ای در رکابش،
‫سوار بر اسب رفت دم دروازه شهر ‫تا برادر ظالمش,,,
‫و دو هزار تن از دلالان مرگ رو ببینه, ‫بعدش,,,
‫خیلی خارق‌العاده است,
‫اِم، مشخصه که بی‌جهت ‫«حوصله‌سربر» خطابت نمی‌کنن،
‫ولی می‌شه از خود پدرم برام بگی؟
‫خب، دارم سعی می‌کنم بگم؛ ‫ولی خودت مدام,,,
‫خیلی‌خب، می‌تونی خلاصه بگی؟
‫راستش، توجه به روایات حماسی ‫از توان نسل شما خارجه,
‫من عاشق روایاتم، خب؟
‫خب، عذر می‌خوام که سعی کردم ‫مقداری جذابیت و جزئیات,,,
‫به روایت شبی که از تیر آسلین به قصد,,,
‫یافتن «زره» حرکت و باهاش از مملکت ‫دفاع کردیم، اضافه کنم,
‫مقابل «عجوزه» دفاع کردین؟
‫عجوزه،
‫گیل‌ها، اژدها,,,
‫و کل موجوداتی که اسمشون ترسناکه,,,
‫معنای یکسانی دارن,
‫یعنی تاریکی در راهه و دنبال بلعیدنِ,,,
‫آهای,
‫الورا کجاست؟
‫جدی می‌پرسی؟
‫گردن دختره قلاده ببند دیگه,
‫پخش بشین, به احتمال زیاد ‫خیلی دور نشده,
‫الورا!
‫آخی, واقعا رشد کرد؟
‫سلام بچه,
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ملکه بهم دستور دادن,
‫دارم برمی‌گردونمش,
‫وایستا, صبر کن,
‫می‌دونی کیه؟
‫پس خودت می‌دونی واسه چی نمی‌تونم,,,
‫چی شد؟
‫چت شده؟
‫هیچی,
‫تو حال خودت نیستی, ‫کمک لازم داری,
‫- ویلو می‌تونه,,, ‫- مجبورم,,,
‫نکن بکشمت,
‫بس کنین!
‫فرمانده بالانتاین می‌گه ‫سورشا بهش دستور داده,,,
‫الورا رو برگردونه تیر آسلین,
‫هوم، که این‌طور؟
‫به هر حال، تصمیمش دیگه با ملکه نیست,
‫خود الورا باید تصمیم بگیره، ‫ولی ظاهرا نظرش رو نپرسیدی,
‫سلام بالانتاین,
‫سلام شاهدخت,
‫وایستین,
‫یکی خلاصه بگه وقتی نبودم چی شد,
‫نمی‌گین؟ خیلی‌خب، خودم حدس می‌زنم,
‫بالانتاین دیوانه شده,,,
‫و می‌خواد الورا رو با اون اسب بدزده,
‫دخالت نکن بورمن,
‫نمی‌تونم,
‫شمشیرهاتون رو غلاف کنین بچه‌ها,
‫باید ببرمش,
‫من هم می‌خوام ببریش,
‫جدی می‌گم, ولی شاید بهتر باشه ‫قبلش صحبت کنیم,
‫ایشون دیگه در خدمت تیر آسلین نیست,
‫مگه نه فرمانده؟
‫اصلا برام مهم نیست در خدمت کجاست,
‫ایشون همراه ماست،
‫نسبت تعدادمون هم پنج به یکه,
‫من نمی‌دونم چقدر بتونم کمکتون کنم سایلاس,
‫چهار و نیم به یکه,
‫کی گفت من تنهام؟
‫- آزادش کن! ‫- با منی؟
‫- مطمئنی صلاحیتش رو دارم؟ ‫- برو دیگه!
‫خیلی‌خب,
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام حواسشون رو پرت کنم, ‫کمکشون کن, یکی رو بزن,
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم نجاتت می‌دم,
‫- کس دیگه‌ای نبود؟ ‫- اِم,,,
‫الورا!
‫بردنش,
‫- می‌تونی ردشون رو بگیری؟ ‫- الان می‌گیرم,
‫اگه تا غروب بهشون برسیم، ‫می‌تونیم پسش بگیریم,
‫حرکت کنین,
‫- چی به سرشون اومده؟ ‫- آلوده شدن,
‫- مسموم شدن؟ ‫- تسخیر شدن,
‫حتما یکی از گیل‌ها ‫یکیشون رو با چوبه‌اش زده,
‫بالانتاین رو زده, ‫زمینش زده بود,
‫جناحش رو عوض کرد,
‫بالانتاین اصلی هنوز هم تو وجودش هست؟
‫مریک؟
‫هنوز هم می‌شه نجاتشون داد؟
‫هنوز تو وجودشون هستن، ولی,,,
‫جادوی شریرانه فاسد می‌کنه، ‫کم‌کم کاملا فاسدشون می‌کنه,
‫عذر می‌خوام گریدون,
‫تو چه وقتی آلدوین کبیر شدی؟
‫آها، نه، درسته, نیستی, خودم هستم,
‫خیلی‌خب، حرکت کنیم,
‫امان از دستت بسی، ‫تو که سریع‌تر از این حرف‌ها می‌ری,
‫گند زدم,
‫وقتی فرصت عملی قهرمانانه ‫یا صرفا نشون دادن,,,
‫شایستگی پیش میاد، ‫خشکم می‌زنه,
‫پدرم می‌گه مایه ننگ خاندان هاستور هستم,
‫درست هم می‌گه,
‫نه بابا, خب، بهش بگو,,,
‫خاندانتون از اولش هم ‫اون‌قدرها نامی نبوده,
‫واسه چی وایستادیم؟
‫«ستارگان هم‌تراز شده ‫و در باز می‌شود,»
‫«کره چرخیده ‫و خدایی بیدار می‌شود,»
‫«شعله‌اش را خاموش کرده، ‫نورش را پنهان ساخته,,,»
‫«و آن بچه را به سیزدهمین شب تبعید کنید,»
‫عجب، پس زبان ناکاتوسی منحوس رو بلدی؟
‫می‌خوان بکشنش، مگه نه؟
‫نه, اگه بکشنش،
‫روحش زنده می‌مونه ‫و از نو زاده می‌شه,
‫ولی اگه تبعیدش کنن،
‫می‌تونن روحش رو تا ابد اسیر کنن,
‫باوموردا می‌خواست همین کار رو بکنه ‫که جلوش رو گرفتم,
‫عجوزه می‌دونه دنبالشونیم,
‫خب، دقیقا اون تو چه خبره؟
‫فضای تیره مسمومیه,
‫پیچ و تابی مملو از خشم و جنون داخلشه ‫که اصلا نمی‌شه ازش فرار کرد,
‫بجنبین، اصلا نباید وقت تلف کنیم,
‫گمون کنم خراب شده باشه,
‫می‌تونم درستش کنم,
‫خب، شما ارابه رو بلند کنین،
‫من هم دوباره جاش می‌اندازم,
‫- واقعا؟ ‫- آره,
‫خودت نمی‌تونی معلقش کنی؟
‫نه,,, نه,
‫خیلی‌خب, خیلی خوبه که ساحری ‫تو سفرمون همراهمون شده,
‫بهتره ما جلوتر بریم,
‫اگه به عجوزه اجازه بدیم،
‫ما رو با همین طوفان ‫از هم جدا و تضعیف می‌کنه,
‫باید کنار همدیگه بمونیم,
‫می‌رم آب بیارم,
‫بیاین ارابه بلند کنیم,
‫هر حرفی داری، بگو,
‫بهشون نمی‌رسیم,
‫تازه، حتی اگه برسیم، ‫بعدش چی می‌شه؟
‫دارن به هیولا,,,
‫تبدیل می‌شن,
‫ببین، شرمنده‌ام، ولی اگه احتمالش باشه ‫که مجبور بشیم بکشیمشون، نـ,,,
‫نباید درنگ کنیم,
‫من که درنگ نکردم, ‫داشتم سعی می‌کردم نجاتت بدم,
‫من که نیازی ندارم ‫کسی نجاتم بده جید,
‫خودم از پس خودم بر میام، خب؟
‫نه‌خیر، نمیای, نمیای کیت,
‫هر بار که مبارزه می‌کنیم، شکستت می‌دم,
‫اِم,,,
‫چیه؟
‫منظورت اینه,,,
‫که خودت می‌ذاری پیروز بشم؟
‫واسه چی باید چنین کاری بکنی؟
‫آخه,,, کیت,,, مادرت,,,
‫بهت دستور داده بود باهام دوست بشی؟
‫نه, صرفا ازم خواسته بود ‫باهات تمرین کنم,
‫ولی اولش این شکلی بود، ‫بعدش چون خودم خوشم اومده بود، ادامه دادم,
‫اصلا خیال نمی‌کردم موقع مبارزه ‫پای جون و زندگیت وسط باشه,
‫کیت، وایستا,
‫نه، اشکالی نداره,,, ‫خوشحالم که بهم گفتی,
‫احسنت, می‌شه بریم؟
‫آره، احتمالا بتونم ‫بعد از ترکیدن قلبم راه بیفتم,
‫- گمون کنم کشاله رانم کش اومد, ‫- تو جمع مختلط نگو «کشاله ران»,
‫واسه چی ولو شدین؟ ‫باید حرکت کنیم,
‫پر بیراه نمی‌گی,
‫عه,
‫سلام مسافر خسته,
‫آره، با خودتم, بیا,
‫از خوراک ساده‌مون میل کن,
‫با این که هیزم‌شکنان افتاده‌ای هستیم، ‫هر چی داریم باهات به اشتراک می‌ذاریم,
‫خواهش می‌کنم کمکم کنین,
‫عجب,
‫با توجه به ظاهر آشفته و اسفناکت،
‫احتمالا تو این نواحی غیرحاصلخیر,,,
‫گم شدی,
‫ببینین، زیاد فرصت نداریم,
‫دیگه به نسل جوان یاد نمی‌دن ‫شرایطشون رو درک کنن,
‫قبول نداری آن؟
‫آها, راستی، ایشون آنه, ‫خودم هوبرت هستم,
‫خب، می‌شه کنیه خودتون رو بپرسیم؟
‫- چیم رو بپرسین؟ ‫- اسمت چیه عزیزم؟
‫الورا هستم,
‫آها,
‫قطعا اسمت رو به احترام ‫شهبانوی راستین گذاشتن,
‫به نظر من که این شکلی بار سنگینی,,,
‫رو دوش چنین جوانی گذاشتن,
‫- البته من این‌قدر خوش‌بخت نبودم، ‫- اِم,,, آخ,
‫- واسه همین نمی‌تونم بفهمم آدم,,, ‫- وای خـ,,,
‫موقع به دنیا اومدن بچه خودش,,,
‫- هوبرت، خواهش می‌کنم, ‫- چقدر افتخار می‌کنه,
‫- خواهش می‌کنم خفه شو, ‫- باشه, فهمیدم,
‫عده‌ای دنبالم هستن,
‫عجب,
‫شکی نیست,
‫واقعا ظاهر خوش‌آیند ‫و چهره قشنگی داری,,,
‫نه، افراد خبیثی دنبالم هستن ‫که همین الان دارن میان اینجا,
‫وقتی هم برسن اینجا، ‫من رو می‌برن و,,,
‫نمی‌دونم چی به سر شما میارن،
‫ولی قطعا بلای ناخوش‌آیندی میارن,
‫پس وسایلتون رو جمع کنین ‫که راه بیفتیم، خب؟ خواهش می‌کنم, بجنبین,
‫خیلی‌خب, می‌دونی چیه؟ ‫این رو می‌بینی؟
‫به یاد پدرم ‫که همه‌مون رو بزرگ کرده بود،
‫رورگاث خطابش می‌کنم,
‫خلاصه، اگه افراد خبیثی بخوان بیان اینجا ‫و مزاحم صرف خوراکمون بشن،
‫وقتی کار من و آن باهاشون تموم بشه،
‫دیگه اون‌قدرها خبیث نمی‌مونن،
‫نمی‌دونم متوجه منظورم می‌شی یا نه,
‫شما متوجه نیستین, ‫من این افراد رو می‌شناسم، یعنی می‌شناختم,
‫ولی الان تو حال خودشون نیستن,
‫عـ,,,
‫عوض شدن,
‫خیلی‌خب, باید آروم باشی,
‫از اولش تعریف کن,
‫بیا، یه قارچ بهش بده,
‫نه، اون یکی رو نده, اون مال خودمه, ‫بذارش سر جاش,
‫آره، قطعا باید از سمت چپ بریم,
‫- نه، شک ندارم, ‫- از سمت چپ؟
‫از سمت چپ که به گذرگاه بی‌رحم می‌رسیم,
‫گمون نکنم ارابه‌مون دوام بیاره,
‫دوام میاره, ارابه خوش‌ساختیه,
‫ضمنا، قبول دارم گذرگاه بی‌رحم ‫اسم ناخوش‌آیندی داره،
‫ولی در واقع گذرگاه خیلی خوشگل و قشنگیه,
‫ضمنا، باید بگم,,,
‫مسافرخونه دنجی به نام ‫«بره ذبیح» هم تو مسیرمون هست,
‫می‌شه گفت خونه دوم خودم و همکار قدیمیمه,
‫هر چی بخواین تو مسافرخونه‌اش هست,
‫نه, اون یکی مسیر به کجا می‌رسه؟
‫از طریق چراگاه کاپلا ‫به دره خوش‌آیند می‌رسیم,
‫واقعا انگار مسیر بهتریه,
‫آره، ولی طولانی‌تر هم هست,
‫نه‌خیر، نیست,
‫- چرا، هست, ‫- نه‌خیر، نیست,
‫چرا، هست!
‫- نه‌خیر، نیست, الان می‌زنمت, ‫- آهای!
‫اگه متوجه نشدین، باید بگم,,,
‫دارن بین دو دنیا دریچه‌ای باز می‌کنن,
‫وقتی هم بهش دسترسی پیدا کنن، ‫الورا رو از دست می‌دیم,
‫چیه؟ چی شده؟
‫- چیزیم نیست, ‫- خوبی؟
‫چیزیش نیست,
‫جدا می‌شیم ‫و مناطق بیشتری رو می‌گردیم,
‫شما از مسیر بی‌خطر و طولانی برین،
‫من هم می‌رم سمت «بره ذبیح»,
‫ببینم می‌تونم از کسی ‫کمک درست و حسابی بگیرم یا نه,
‫خیلی‌خب، تو و گریدون با این‌ها ‫از چراگاه کاپلا برین،
‫من با گریدون از گذرگاه می‌رم,
‫تو اون دره که اسم اصلیش رو ‫یادم رفت، می‌بینیمتون,
‫به نظرم بهتره پیش خودت بمونم,
‫به نظرم از پس خودم بر میام,
‫آهای بورمن، نذار بلایی سر ملکه‌ام بیاد,
‫باشه پس, ترجیح می‌دم هزار بار بمیرم، ‫ولی تو رو روسیاه نکنم,
‫موفق باشین,
‫خب,,,مطمئن نیستم من الوراـم یا نه!
‫ویلو که اینطور فکر می‌کنه، اما شاهدخت کاملاً برعکس,
‫انگار باهام پدرکشتگی‌ای چیزی داره,
‫بخدا نمی‌دونم چرا، ‫هرکاری بکنم یا هر حرفی بزنم,,,
‫همیشه ساز مخالف می‌زنه,
‫اصلاً می‌دونین چقدر کلافه‌کننده‌ست؟
‫می‌شه ببینیمش؟
‫چی رو؟
‫نشان‌ت رو,,,
‫تو واقعاً الورا دانانی!
‫واقعاً؟
‫فکرکنم دیگه به‌اندازه کافی وقت‌مون رو هدر دادیم,
‫باید هرچه‌زودتر از این جنگل نحس بزنیم بیرون,
‫خداروشکر,
‫بریم تو یه قلعه‌ای، مخفی‌گاهی ‫جایی که جون‌ت در امان باشه,
‫نه، من می‌خوام برم «شهر باستانی»
‫تا ایرک رو از دست عجوزه نجات بدم,
‫درسته، خب از جایی که ما این ‫شهر یا شخصی که گفتی رو نمی‌شناسیم,,,
‫ما برای نبرد داوطلب می‌شیم,
‫داوطلب می‌شین؟
‫وقتی بلاخره شهبانوی حقیقی، ‫یعنی شما، برمی‌گرده,,,
‫باید لشکری عظیم برای نبرد نهایی جمع کنه،
‫و اون‌ها رو برای مقابله با ‫نیروهای پلید، هدایت کنه,
‫من و آن، از الان داوطلب می‌شیم,
‫ما در جناح شما می‌جنگیم،
‫و از حالا تا نقطه پایان‌مان، ‫صادقانه به شما خدمت می‌کنیم,
‫خب حالا فکرنکنم که لازم باشه,,,
‫تو چیزی بیشتر از یک ‫انسان خارق‌العاده و زیباروی هستی،
‫تو نمادی از اُمیدی،
‫و مهم نیست با چه عقیده‌ای، ‫چه اندازه و چه تمایلاتی,,,
‫همه‌مون در یک جهان زندگی می‌کنیم، ‫از یک هـوا تنفس می‌کنیم،
‫از یک آب می‌نوشیم,
‫و همه‌مون موظف به حفاظت ازش هستیم,
‫و اگه نیاز باشه,,,در راه‌ش جون‌ می‌دیم,
‫از خودمم بهتر گفتی آبجی!
‫قول می‌دم اصلاً دوست نداری ‫ با من دربیوفتی آبجی‌جون!
‫آره جناب، حق با توئه!
‫ما هیچوقت از راه خشونت وارد نمی‌شیم،
‫البته که گمون می‌کنم جناب عالی ‫با قصد و نیت محترمانه‌ای,,,
‫نیومدی دنبال این دختر جوان،
‫شاید حتی نیت خیلی وحشتناکی داشته باشی,
‫ما هردومون دنبال یه چیز هستیم,
‫والا بعید می‌دونم,
‫شما حال‌تون خوب نیست,
‫تا حالا هیچوقت اینقدر سَرکِیف نبودم,
‫قراره بزودی پادشاه کارـم رو دریافت کنم,
‫تنها چیزی که قراره گیرت بیاد اینه که,,,
‫خرد و خاک‌شیر بشی!
‫نـه!
‫زودباش! یالا! باید بریم,
‫زودباش,
‫زودباش، باید به راه‌مون ادامه بدیم,
‫یالا, ببین, دیگه آخراشه,
‫خواهش می‌کنم با اون ‫کاری نداشته باشین,
‫لطفاً, من باهاتون میام ولی ‫با اون کاری نداشته باشین,
‫تقصیر توئه!
‫مقاومت و تکبرـت اونا رو به کشتن داد,
‫تازه خیلی‌های دیگه قراره بمیرن,
‫اما هنوزم می‌تونی جلوی ‫این اتفاق رو بگیری,
‫فقط کافیه تسلیم بشی,
‫بـیا دیگه!
‫داری آبروـم رو می‌بری,
‫ادامه بده,,,
‫می‌بینی که دارم سعی می‌کنم، فقط ‫انگار یکم کلافه شده,
‫داستانِ زره رو می‌گم,
‫خب، بعد از اینکه ثـول برادرش رو گذاشت روی,,,
‫جاهایی که به بابام ربط داره رو بگو,
‫خب من یه جوان رعنا و بی‌باک بودم,
‫پدرت,,,
‫یه‌کوچولو برعکسِ من بود,
‫کجا رفتین؟
‫چرا تو برگشتی و اون برنگشت؟
‫چیزی به نام سرنوشت وجود نداره,
‫یا شانس باهات یاری می‌کنه، یا می‌میری,
‫من شانس آوردم,
‫وقتی داشت می‌مُرد اونجا بودی؟
‫نه، اما می‌دونم که دارم می‌گم,
‫چطوری؟
‫چون اگه زنده بود،
‫برمی‌گشت و اوضاع خیلی فرق می‌کرد,
‫می‌دونی اون «زره» یه سلاح نیست،
‫نوعی سپر محسوب می‌شه,
‫دربرابر چی؟
‫پلیدی!
‫ریدم تو این ارابه,
‫لعنت بهش!
‫به‌نظرت ویلو به عنوان آخرین جـادوگر اعظم دنیا
‫نمی‌تونه یکم بیشتر از این کمک بده؟
‫چیه؟
‫شاید یه دلیلی داره که ویلو به ‫نلوین‌ها گفته زیرزمین زندگی کنن,
‫چون شاید دیگه نمی‌تونه ازشون محافظت کنه,
‫اصلاً مگه می‌شه؟
‫که یه جادوگر قدرت‌هاش رو از دست بده؟
‫یـالا,
‫صبرکن، صبرکن, افسارـش داره می‌شکنه,
‫واقعاً؟
‫کهنه‌ست خب,
‫ما هم پیر شدیم دیگه، ‫یادته تو مزرعه مَک‌کراکن کار می‌کردیم؟
‫صبح تا شب زمین‌ها رو شخم می‌زدیم؛
‫اونقدر انرژی داشتم که بعدش هم تا ‫صبح با کایا می‌رقصیدم,
‫یادمه,
‫کاش اون موقع می‌دونستم ‫چه آینده‌ای در انتظارمه,,,
‫قدر اون روزها رو بیشتر می‌دونستم,
‫شاید اگه می‌فهمیدم,,,
‫آروم‌باش! داری ناراحتم می‌کنی‌ها,
‫تو که خوب می‌دونی باید چیکار کنی,
‫پس منتظر چی هستی؟
‫وقتی جوان بودم، تاب و توان داشتم،
‫می‌تونستم سختی‌ها رو تحمل کنم,
‫اما الان باید حواسم رو جمع کنم،
‫- قدرت‌ـم رو نگه دارم برای,,, ‫- برای چی؟
‫برای زمانی که اوضاع بدتر شد,
‫دیگه از این می‌خواد بدتر بشه؟
‫اره و می‌شه,
‫حرفم رو باور کن,
‫نمی‌تونم اجازه بدم احساساتم ‫باعث شه جادوـم رو هدر بدم,
‫اگه اینکارو کنم، وقتی زمان جنگ رسید ‫دیگه قدرت کافی,,,
‫فهمیدم دارن کجا می‌رن!
‫بیشتر شبیه قبرستونه,
‫چی بگم خب؟ منم به اندازه تو نا اُمیدم,
‫پس مسافرخونه «بره ذبیح» کجاست؟
‫جمع کردن رفتن؟
‫مطمئنی حرفایی که زدی حقیقت داشتن؟
‫چی می‌گی آخه؟
‫حداقل تا الان یک سوم از ‫حرفایی که زدم حقیقت داشته,
‫من دیگه چقدر دیوانه ام,
‫نه, نیستی, ‫فقط,,,جوانی و جاهلی دیگه,
‫دارم برمی‌گردم,
‫نـه، نـه، نه, وایسا,
‫شاید بتونم به جید برسم,,,
‫ببین، صاحب این مسافرخونه ‫یکی از دوست‌های صمیمی پدرت بود,
‫خب؟ ما بهش اعتماد داشتیم,
‫اون تنها کسی بود که جریان «زره» ‫رو براش تعریف کرده بودیم،
‫چون می‌دونستیم به هیچکس هیچی نمی‌گه,
‫زره اون پایینه؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست، شاهدخت,
‫از این سمت,
‫خب,,,عمراً بیام اون پایین,
‫معلومه که نمیای، باید اینجا بمونی من رو بکشی بالا,
‫مراقب موش‌های جهش‌یافته باش,
‫- چی؟ ‫- می‌بینمت,
‫موش‌های جهش‌یافته دیگه چی‌ان؟
‫آم,,,از اسم‌شون مشخصه دیگه,
‫تله‌ست؟
‫چرا باید اسب‌هاشون رو این پایین ول کنن برن؟
‫نمی‌دونم، چرا خب؟
‫تله نیست,
‫بیخیالش,
‫اون بالا، آن‌سوی تپه، آن‌سوی دروازه‌ها,,,
‫چشم به‌ راه‌مان هستند، برادران,
‫داریم می‌ریم خونه,
‫قرار نیست برین خونه،
‫قراره به‌فنا برین,
‫به خودتون نگاه کنید؛ ‫رقت‌انگیزین!
‫عمراً جون سالم به در ببرید،
‫مطمئنم با اون مغز پوک و فرسوده‌ت ‫این رو خوب می‌دونی!
‫چیه؟
‫نظرم عوض شد,
‫من,,,
‫تسلیم نمی‌شم,
‫مثل بچه آدم می‌‌ری بالا,
‫مجبورم کن!
‫چطور ممکنه؟
‫من مملو از جـادو ام، کودن‌های دوزاری!
‫من قدرتمند ترین جادوگر تمام تاریخ‌ام!
‫در مقابل «عجوزه» هیچی نیستی!
‫چرا، هستم,
‫من الورا دانانم،
‫الان یه وِردی می‌خونم که,,,
‫که تمام نیروهای پـاک‌سرشت هستی به کمکم بیان تا,,,
‫نابودتون میکنم!
‫خیلی‌خب، منتظریم,
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫از الورا فاصله بگیرین بچه ننه‌ها!
‫خوشـم اومد، ‫بیاید این داداشامون رو بشونیم سرجاشون,
‫خواهش می‌کنم، ‫بذار کمکت کنم,
‫من آینده رو دیدم، جید,
‫دنیای خلاء رو دیدم,
‫خالق جاویدان این دنیا رو از تمام ‫زشتی‌ها و پلیدی‌ها پاک می‌کنه,
‫همه‌مون آزاد می‌شیم,
‫هنوز پیداش نکردی؟
‫نه، هنوز نه,
‫احتمالاً اصلاً اونجا نیست,
‫بــورمن؟
‫اونجایی؟
‫دست از خیال‌پردازی بردار بورمن، ‫ناموساً یه زره جادویی نابودنشدنی؟
‫باورم نمی‌شه اجازه دادم من رو قاطی ‫این چیزا بکنی,
‫مثلاً چی؟ الورا دانان؟
‫نه، نه، نه, من طرف توئم,
‫فقط می‌دونی؟ اگه اون واقعاً بتونی ‫یه حرکتی بزنه,,,
‫باید بگم خیلی باهاش بداخلاق بودی،
‫و شاید داشتی عصبانیت‌ـت از رفتن پدرت رو ‫روی اون خالی می‌کردی,
‫اما خب حتی نمی‌تونست ‫یه وِرد ساده رو تلفظ کنه,
‫تو چه چاره‌ای داشتی خب؟
‫امیدوار می‌بودی که می‌تونه
‫- ایرک رو نجات بده؟ ‫- بورمن؟
‫می‌دونی چیه؟ فکرنکنم اینجا باشه,
‫من رو بکش بالا، باشه؟
‫باشه، ولی این بالا یه‌چیزی هست که
‫اصلاً با حالت دوستانه‌ای بهم نگاه نمی‌کنه,
‫موش جهش‌یافته؟
‫باید بگم اره,
‫خب حالا که اینطوریه من رو نکش بالا,
‫- بورمن؟ ‫- جان؟
‫باید همین الان بیای بالا,
‫بیا ببینم, بیا جلو,
‫باید یه راه دیگه به بیرون پیدا کنیم,
‫اونقدرها هم راحت نیست، چون بعضی‌‌هاشون ‫می‌خوره به اون سر دنیا,
‫پس زره‌ای درکار نبود؟
‫نظرت چیه از یکی از گورتپه‌ها ردشیم بریم بیرون؟
‫اگه گـازم گرفتن، به اولین کسی به قصد کشت ‫حمله می‌کنم توئی!
‫ولش کن,
‫باید بریم,
‫می‌خوام بمونم، دارم می‌جنگم,
‫نـه! تقصیر من بود که تو رو دزدیدن!
‫اجازه نمی‌دم دوباره اتفاق بیوفته,
‫نه! نمی‌ذارم آدم‌های بیشتری ‫به خاطر من جون‌شون رو از دست بدن,
‫خودم می‌خواستم حسابشو برسم,
‫راه بیوفت,
‫نمی‌تونیم شکست‌شون بدیم,
‫پس یه‌کاری کن! جادوگری کن,
‫باید همه رو سوار ارابه کنیم,
‫بـا یه بسته مـوم سرمیلی کارشون رو می‌سازم,
‫چی؟ می‌دونی چقدر خطرناکه؟
‫طوری‌نیست، آروم باش, ‫می‌دونم می‌خوام چیکار کنم,
‫فقط در حدی‌ـه که از نفس بی‌افتن,
‫البته اگه بقیه دست از مبارزه کردن بردارن ‫و برن بشینن توی ارابه,
‫نقشه دوم، به مبارزه ادامه بدین,
‫نـه!
‫سایلاس!
‫«آواگـــدو»
‫سایلاس؟
‫می‌تونم درمانت کنم,
‫درمانت می‌کنم,
‫جادوت رو برای من هدر نده,
‫فقط یه‌کاری برام انجام بده,,,,
‫این رو بده به «لیبی»
‫بهش بگو اصلاً نترسیده بودم، ‫چون زندگی خیلی خوبی داشتم
‫و در راه رسالتم، جون دادم,
‫در راه محافظت از بهترین دوستم!
‫متاسفم! ببخشید,
‫کارت خوب بود بچه‌جون,
‫گوش کن,
‫قدم‌های درستی که توی زندگی‌ات برداشتی، ‫تو رو به اینجا هدایت کرده، به الان,,,
‫باید ازشون محافظت کنی!
‫اگه نکنی، ‫گالادورن، تـیر آسلین,,,
‫تمام جهان، به دست «عجوزه» نابود می‌شه,
‫اما اون از «الورا دانان» می‌ترسه,
‫الورا باید خودش رو به,,,
‫«شهر باستانی» برسونه، جید,
‫اینکارو بکن,
‫نمی‌تونم، نه,,,
‫فقط تو می‌تونی انجامش بدی جید,
‫بهت خیلی افتخار می‌کنم جید,
‫تربیت و پرورش دادن تو، ‫بهترین کاری بود که توی زندگیم کردم,
‫حالا لطفاً,,,خلاصم کن,
‫خوبی؟
‫اسب‌ها رفتن، فرار کردن,
‫فکرکنم کار درست رو اونا کردن اصلاً,
‫گذرگاه خطرناک کم کم داره می‌شه «دریاچه خطرناک»
‫اصلاً فکرنکنم بتونیم از راهی که ‫اومدیم برگردیم,
‫یه راه دیگه هست,
‫از این پله ها بریم بالا؟
‫نه, نباید بریم اون سمتی,
‫چرا؟
‫خب، حالا که زدی تو فاز جادوگری ‫می‌تونی یه‌کاری کنی پرواز کنیم بریم؟
‫نه؟ پس از همین پله‌های عجیب غریب میرم بالا,
‫حالت خوبه تو؟
‫باید استراحت کنم,
‫بعدش دوباره تعلیمات‌ت رو از سر می‌گیریم,
‫هنوز راه طولانی‌ای در پیش داری,
‫شاید اگه اون عصا رو بدی دستم,,,
‫صبرکنید! گریدون حالش بده,
‫جـادوی پلید,
‫باید ببریم‌ش یه پناهگاهی جایی!
‫خب؟ شما کجا رو پیشنهاد می‌کنی؟
‫الان وسطِ,,, ‫حتی نمی‌دونم وسط کجاییم خدایا!
‫من می‌دونم,
‫نــاک‌مـار,